δύο εφτά άχρωμα

Δεν είσαι καλά.

Αυτό λες στον εαυτό σου, ενώ παγιδεύεσαι σε μοτίβα αυτοκαταστροφικά.

Συγχρωτίζεσαι με ομοίους σου και τραβάτε μαλακία ο ένας στον άλλον

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΥΣΕΤΕ ΑΙΜΑ.

 

 

Περσινέ μου χωρισμέ,

προπέρσινη αγάπη,

φετινή μου νέμεσις,

έλα να κοιμηθούμε χωριστά για πάντα,

μόνο που,

αυτή τη φορά,

εγώ θα σκεπάζομαι κι εσύ θα κρυώνεις.

νούμερο 948

Μέσα στον κόσμο, αλλά μακριά απ’ όλους.

Κρύο έξω, μέσα παγετός.

“Τι πάει καλά;” “Τι σκέφτεσαι;”

Ερωτήσεις που απαντάς στον ύπνο σου,

Απαντήσεις που χάνονται όταν ξυπνήσεις.

Υπερεκτιμημένη η 5-HT, αλλά σταμάτα την επαναπρόσληψη κι άστην να κάνει τη δουλειά της. Πολλαπλάσια.

Αγνόησε αυτό που σε πιάνει στο στομάχι, δεν αξίζει. Προσπάθησε, τουλάχιστον.

Πώς να διαβάσεις όταν έξω βρέχει και μέσα χιονίζει;

who tf cares anyway

Το ποίημα.

Πόσο σοφιστικέ είμαι,

βάζω κόμματα για εφέ·

άνω τελείες για μόστρα.

Ψυχικές τεθλασμένες που επεκτείνονται στο άπειρο.

Τώρα είμαι ψαγμένος κι έφτασε το τέλος.

Α, γαμιέσαι.

sentir

Θέλω να ζήσω, να μη λυγίσω,
να ξαναδώ τον εαυτό μου να γελά,
μοιάζει η καρδιά μου χωρίς εσένα
μ’ ένα ποτάμι που μονότονα κυλά,
που μονότονα κυλά.

Θα σε καπνίσω σ’ ένα τσιγάρο,
με λίγο πάγο μονορούφι θα σε πιω,
και θα σφραγίσω τα δυο μου χείλη
να μη φωνάξουν τ’ όνομά σου και κοπώ,
στ’ όνομά σου θα κοπώ.

Τι να το κάνω που μου έδωσες πολλά,
μια νύχτα ζόρικη τα πήρες όλα πίσω,
εσύ ήσουν πάντοτε αυτή που δε χωρά
στην αγκαλιά που εγώ δεν πρόλαβα να κλείσω,
τι να το κάνω που μου έδωσες πολλά,
μια νύχτα ζόρικη τα πήρες όλα πίσω,
εσύ ήσουν πάντοτε αυτή που δεν τολμά
κι εγώ αυτός που θέλω όλα να τα ζήσω.

Θέλω να ζήσω, να ξεκινήσω,
να ξαναχτίσω απ’ το μηδέν ό,τι μπορώ,
μοιάζει η καρδιά μου χωρίς εσένα
μ’ ένα παιδί που συνεχώς το συγχωρώ,
συνεχώς σε συγχωρώ.

Τι να το κάνω που μου έδωσες πολλά,
μια νύχτα ζόρικη τα πήρες όλα πίσω,
εσύ ήσουν πάντοτε αυτή που δε χωρά
στην αγκαλιά που εγώ δεν πρόλαβα να κλείσω,
τι να το κάνω που μου έδωσες πολλά,
μια νύχτα ζόρικη τα πήρες όλα πίσω,
εσύ ήσουν πάντοτε αυτή που δεν τολμά
κι εγώ αυτός που θέλω όλα να τα ζήσω,
τι να το κάνω.

Εσύ ήσουν πάντοτε αυτή που δεν τολμά
κι εγώ αυτός που θέλω όλα να τα ζήσω.

Θέλω να ζήσω, να μη λυγίσω,
να ξαναδώ τον εαυτό μου να γελά,
μοιάζει η καρδιά μου χωρίς εσένα
μ’ ένα ποτάμι που μονότονα κυλά,
που μονότονα κυλά.